همراه با ما آخرین مطالب ‌های کشاورزی را مطالعه کنید

• تحلیل
• پرورش دام و طیور, پرورش ماهی و ماهیگیری, زراعت و باغداری

تجارت جهانی محصولات کشاورزی، از دیرباز عاملی اساسی در تامین امنیت غذایی و رشد اقتصادی کشورها بوده که در دهه‌های اخیر علاوه بر پشت سرگذاشتن تحولات جغرافیایی گسترده، به یکی از ابزارهای موثر در معادلات ژئوپلیتیکی جهان نیز تبدیل شده است. در واقع کشورهای صادرکننده غلات و محصولات اساسی، از این مزیت به‌عنوان اهرم فشار سیاسی و اقتصادی بهره می‌برند؛ نمونه بارز آن جنگ روسیه و اوکراین است که اختلال در صادرات منطقه دریای سیاه، موجب جهش شاخص جهانی قیمت غذا (FFPI) در سال ۲۰۲۲ شد. همچنین در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۱، افزایش قیمت جهانی مواد غذایی در نتیجه عواملی مانند خشکسالی در روسیه و گسترش تولید سوخت‌های زیستی از غلات، بحران‌هایی را در بازار جهانی غذا ایجاد کرد. این تحولات نشان می‌دهد کشاورزی و تجارت مواد غذایی، نه‌تنها محرک رفاه اقتصادی، بلکه یکی از مولفه‌های قدرت و رقابت ژئوپلیتیکی در قرن بیست‌ویکم نیز به‌شمار می‌رود.

• تحلیل
• زراعت و باغداری

آب و انرژی دو مولفه اساسی در بخش کشاورزی به شمار می‌آیند که نقش تعیین‌کننده‌ای در ایجاد ارزش افزوده، امنیت غذایی و توسعه اقتصادی ایفا می‌کنند. کشاورزی به ‌عنوان بزرگ‌ترین مصرف‌کننده منابع آب شیرین جهان، به ‌ویژه در مناطق خشک و نیمه‌خشک، نیازمند مدیریت هوشمندانه منابع برای جلوگیری از تشدید بحران آب و افزایش بهره‌وری است. اتخاذ الگوهای کشت مناسب، بهره‌گیری از فناوری‌های نوین آبیاری، بهبود کیفیت خاک و توسعه گیاهان مقاوم، از مهم‌ترین راهبردهای افزایش تولید به ازای هر واحد آب مصرفی به‌ شمار می‌روند. در کنار آن، انرژی نیز به‌عنوان پیشران کشاورزی مدرن، از پمپاژ آب تا فرآوری محصولات نقشی حیاتی ایفا می‌کند و دسترسی پایدار و کارآمد به آن موجب کاهش هزینه‌ها، ارتقای بهره‌وری، توسعه سامانه‌های گلخانه‌ای و حرکت به‌سوی کشاورزی هوشمند و کم‌کربن می‌شود. روندهای جهانی نشان می‌دهند که کشورها بسته به سطح توسعه، الگوهای متفاوتی در مصرف آب و انرژی دارند؛ اما در مجموع دستیابی به تولید پایدار و ثروت‌آفرین در کشاورزی، در گرو مدیریت پایدار منابع آب، بهبود بهره‌وری انرژی و توسعه فناوری‌های مدرن در این بخش است.

• تحلیل
• پرورش دام و طیور, پرورش ماهی و ماهیگیری

افزایش جمعیت، رشد شهرنشینی و تغییر الگوهای تغذیه‌ای، از جمله عواملی به شمار می‌آیند که افزایش تقاضای محصولات دامی را در سال‌های اخیر به همراه داشته‌اند؛ روندی که البته تحت تاثیر مجموعه‌ای از عوامل اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی قرار دارد. در پاسخ به این تغییرات، بخش دامداری به ‌سوی هوشمندسازی و بهره‌گیری از فناوری‌های نوینی مانند اینترنت اشیا، سامانه‌های مدیریت هوشمند گله، رباتیک، بیوتکنولوژی و سلامت دیجیتال حرکت کرده است تا از این طریق، بهره‌وری و پایداری خود را ارتقا ببخشد. در مجموع، ترکیب روندهای فناورانه، اقتصادی و جمعیتی، چهره‌ای نو را از دامداری جهانی ترسیم کرده‌اند که بر محور پایداری، بهره‌وری و فناوری استوار است.

• تحلیل
• زراعت و باغداری

امروزه بخش کشاورزی نقش مهمی در توسعه اقتصادی کشور ترکیه ایفا می‌کند. سهم عمده سطح زیرکشت کشور ترکیه به غلات، میوه، نوشیدنی، ادویه و سایر محصولات زراعی تعلق دارد. گندم و جو از جمله محصولاتی هستند که سطح زیر کشت قابل توجهی را به خود اختصاص داده‌اند. ارزش تولید محصولات کشاورزی کشور ترکیه در سال 2021 به 4/45 میلیون دلار است. بیش از 6 درصد از ارزش کل تولید محصولات کشاورزی را گندم پوشش می‌دهد. در حال حاضر کشور ترکیه در میان ده کشور بزرگ تولیدکننده گندم قرار می‌‎گیرد. بخش کشاورزی این کشور در طول چند دهه گذشته متاثر از تغییر الگوهای کشاورزی و همچنین بکارگیری تجهیزات و ماشین‌آلات به روز تحولات قابل توجهی را تجربه کرده است.

• تحلیل
• زراعت و باغداری

در حالی که آلمان به عنوان یک کشور صنعتی در عرصه جهانی ظاهر شده، اما همچنان کشاورزی تشکیل‌دهنده بخش قابل توجهی از اقتصاد این کشور است. شرایط متنوع آب و ‌هوایی در مناطق مختلف موجب شده است که این کشور قابلیت تولید طیف وسیعی از محصولات کشاورزی از جمله غلات، میوه، سبزیجات، لبنیات و ... را داشته باشد. آلمان به عنوان بزرگ‌ترین تولید‌کننده غلات اروپا سالیانه بخش قابل توجهی از گندم و جو تولیدی را به کشورهای فرانسه، اسپانیا، ایتالیا و ... صادر می‌کند. با این حال این کشور به عنوان یکی از بزرگ‌ترین صادرکنندگان، محصولات مختلفی از جمله سبزیجات، گوشت و دانه‌های روغنی را از کشورهای دیگر وارد می‌کند.

• تحلیل
• پرورش دام و طیور, پرورش ماهی و ماهیگیری, جنگلداری, زراعت و باغداری

صنعت کشاورزی از جنبه‌های مختلفی مانند تامین امنیت و سلامت غذایی، رشد و توسعه اقتصادی و ایجاد فرصت‎های شغلی اهمیت دارد. این صنعت برای کشورهای کمتر توسعه‌یافته، که برای رشد و پیشرفت اقتصاد خود به تولید ناخالص داخلی بیشتری نیاز دارند، اهمیتی دوچندان می‌یابد. استفاده از سیستم‌های مکانیزه برای کشت محصولات و پرورش انواع دام، طیور و ماهی‌ها نقش بسزایی را در توسعه کشاورزی ایفا می‌کند. ایجاد و توسعه ظرفیت‌های جدید برای افزایش بهره‌برداری از بخش‌های مختلف این صنعت مستلزم مصرف حجم قابل توجهی از فلزات است. بر همین اساس، برای افزایش ظرفیت‌های تولید صنایع کشاورزی مطابق با برنامه توسعه کشور، می‌توان چشم‌اندازهای مختلفی را برای مصرف فلزات در کشور متصور بود.