گزارش‌های صنایع مصرف‌کننده

سیر تحولات زندگی بشر موجب افزایش شهرنشینی در جهان شده است، به طوری که امروزه بیش از نیمی از جمعیت جهان در شهرها زندگی می‌کنند. با توجه به این رشد شهرنشینی، ایجاد زیرساخت‌های شهری برای بهبود و ارتقای سطح کیفیت زندگی شهری بسیار اهمیت دارد و برخورداری از کلیه امکانات رفاهی و تفریحی در شهرها و کلان‌شهرها یکی از شاخص‌ها برای توسعه‌یافتگی شهرها در نظر گرفته می‌شود. زیرساخت‌های شهری طیف وسیعی از امکانات و زیرساخت‌های حمل‌ونقل، بوستان‌ها و فضاهای شهری و ساختمان‌های با کاربری تفریحی و فرهنگی را در بر می‌گیرند. پایداری و استقامت این زیرساخت‌ها به عنوان یک پارامتر مهم موجب شده است تا در احداث آن‌ها فلزات بسیار کاربرد داشته باشند و توسعه زیرساخت‌های شهری محرکی برای بازار فلزات کشور محسوب شود.

صنعت یکی از مهم‌ترین بخش‌ها در اقتصاد کشورها محسوب می‌شود و هر کشوری در تلاش است تا با توسعه ظرفیت‌های صنعتی، رشد اقتصادی پایداری را ایجاد کند. به عبارت دیگر، صنعت به مثابه موتور محرکی در رشد اقتصادی کشورها عمل می‌کند و در ایجاد ارزش افزوده و افزایش تولید ناخالص داخلی نقش بسزایی دارد. بخش صنعت گستره وسیعی از واحدهای تولیدی مختلف کوچک و بزرگ را شامل می‌شود. بنابراین صنعت در ایجاد شغل در سطوح مختلف نیز نقشی مهم و انکارناپذیر دارد. احداث تاسیسات و ساختمان‌های واحدهای صنعتی را می‌توان نخستین گام در مسیر توسعه ظرفیت‌های صنعتی به شمار آورد. به همین دلیل، رشد سرمایه‌گذاری‌ها در حوزه صنعت موجب رونق بخش ساختمان‌سازی هر کشور خواهد شد.

در سال‌های اخیر، بحران آلودگی محیط‌زیست و محدودیت منابع انرژی‌های فسیلی و تجدیدناپذیر از چالش‌های مهم جوامع بشری بوده‌اند و سیستم‌ها و وسایل حمل‌ونقل، به دلیل تقاضای بالای سوخت و تولید آلودگی زیاد، از جنبه‌های مختلف بسیار اهمیت داشته‌اند. این امر موجب جذابیت تولید و استفاده از خودروهای الکتریکی شده است. اگرچه سابقه اختراع این خودروها به صد سال گذشته می‌رسد، در دهه‌های گذشته، پیشرفت‌ها در زمینه تولید و عرضه خودروهای موتور احتراق داخلی موجب شد که تولید و عرضه و ارتقای خودروهای برقی به حاشیه برود. با این حال، در طول چند سال گذشته، رشد فناوری و پیشرفت‌ها در تولید باتری و خودروهای الکتریکی باعث شده است که چشم‌اندازهایی جدید در خصوص نقش‌آفرینی این خودروها در حمل‌ونقل جهان ترسیم شود.

دانمارک یکی از اقتصادهای توسعه‌یافته و پیشرفته جهان به شمار می‌آید که از حیث سرانه تولید ثروت از شرایط مناسبی برخوردار بوده و در رده‌های بالاتر از کشورهایی نظیر فرانسه و آلمان قرار می‌گیرد. اقتصاد این کشور تا قرن هجدهم متکی بر بخش کشاورزی بود اما تحولات ساختارهای سیاسی و اقتصادی و تقویت ساختار تکنولوژیک و دانشی موجب شد تا این کشور با تکیه بر بخش خدمات و صنعت در زمره کشورهای پیشرفته جهان قرار گیرد. موضوعی که تاثیر آن بر رشد بازار مصرف فلزات این کشور نیز مشهود است. در همین راستا در گزارش حاضر به بررسی و تحلیل بازارهای مصرف فلزات اساسی این کشور پرداخته شده و روندهای آتی آن‌ها براساس سه سناریو مورد مطالعه قرار گرفته است.

در دنیایی که با تقاضای فزاینده انرژی مواجه است، تحقق اهداف جهانی کاهش انتشار کربن نیز به عنوان محور فعالیت‌های انسان امروز باید مورد توجه قرار گیرد که البته این مسئله نیازمند به‌کارگیری مجموعه‌ای از اقدامات راهگشا و مستمر است، توسعه و تقویت زیرساخت‌های ذخیره‌سازی انرژی یکی از آن‌ها به شمار می‌رود. با افزایش سهم نیروگاه‌های خورشیدی و بادی در سبد برق جهان، ماهیت متغیر و ناپایدار این منابع، پایداری شبکه و تامین برق پایدار را چالش‌برانگیز می‌کند. سیستم‌های پیشرفته ذخیره‌سازی، قادرند تا شبکه را فعالانه ایجاد و کنترل و ولتاژ و فرکانس را تثبیت کنند و در راستای تضمین ثبات شبکه، جایگزین نیروگاه‌های سنتی شوند. سرمایه‌گذاری گسترده در این حوزه، همراه با توسعه شبکه‌های هوشمند و سیاست‌های حمایتی، نه تنها امکان بهره‌برداری حداکثری از انرژی‌های تجدیدپذیر را فراهم می‌کند، بلکه مسیر دستیابی به اهداف ۲۰۵۰ را نیز با اطمینان بیشتری هموار می‌سازد. بدون توجه به ذخیره‌سازی و زیرساخت‌های مکمل، رشد سهم انرژی‌های پاک در شبکه با ریسک‌های جدی مواجه خواهد شد.

در دهه‌های اخیر، توسعه زیرساخت‌های نیروگاهی در ایران یکی از شاخص‌ترین جلوه‌های رشد صنعتی بوده است. ظرفیت تولید برق در سال ۱۴۰۳ به بیش از ۹۴ هزار مگاوات رسیده و شبکه‌ای گسترده از نیروگاه‌های حرارتی، برق‌آبی، تجدیدپذیر و پراکنده را در سراسر کشور شکل داده است. با این حال، این گسترش کمی نتوانسته از بروز ناترازی انرژی جلوگیری کند؛ پدیده‌ای که ریشه در فرسودگی نیروگاه‌ها، وابستگی بالا به سوخت‌های فسیلی، کمبود سرمایه‌گذاری و رشد سریع مصرف برق دارد. راندمان پایین نیروگاه‌های حرارتی و سهم اندک نیروگاه‌های تجدیدپذیر، ظرفیت بالقوه صنعت برق ایران را محدود کرده که نتیجه آن، کاهش تولید صنعتی در زمان‌های اوج مصرف و از دست رفتن فرصت صادرات برق به کشورهای همسایه بوده است. آینده این بخش در گرو اصلاح ساختارها، جذب سرمایه و توسعه فناوری‌های نوین انرژی است.